حکم رشوه دادن برای بدست آوردن پروژه های ساختمانی

الحمدلله،

رشوه دادن برای بدست آوردن پروژه های ساختمانی یا هر پروژه دیگری جایز نیست، بلکه این رشوه حرام و از گناهان کبیره می باشد. پیامبر صلی الله علیه وسلم درباره رشوه دادن و رشوه خواری فرمودند: «لَعَن الرَّاشی وَ الْمُرْتَشِی» [رشوه دهنده و گیرنده هر دو ملعون هستند.] ابوداود (3850).

رشوه دادن زمانی مباح می شود که بر شخصی ظلم شده باشد و او راهی برای دفع آن ظلم نداشته باشد بجز از طریق دادن رشوه، در اینحالت او می تواند برای بازگرداندن و رسیدن به حق خود و یا دفع ظلم رشوه بدهد و در چنین حالتی گناهی بر وی نیست اما گناه بر دوش آنکسی است که از او رشوه دریافت کرده است.

ولی کسی که برای کسب مال دنیا – مثلا بدست آوردن پروژه ساختمانی – به مدیران سازمان یا ارگانی رشوه بدهد تا پروژه را به او بدهند و به دیگران ندهند، او گناهکار است و بلکه با اینکارش بر دیگران ظلم می کند و حق آنها را در مناقصه ضایع می نماید، از اینرو نه تنها رشوه دادن در اینحالت به معنای دفع ظلم نیست بلکه به معنای ظلم در حق دیگرانی است که آنها نیز برای گرفتن آن پروژه ثبت نام کرده اند. و اگر حتی رشوه دادن در جامعه مسلمانان! به یک امر عمومی تبدیل شده باشد، باز دلیل نمی شود که شما هم بعنوان یک مسلمان در این گناه و جرم داخل شوید، بلکه بر شماست که از آن بشدت پرهیز کنید و آخرت خود را بخاطر مال دنیا خراب نکنید، و دیگران را هم نصیحت نمایید که از این گناه بزرگ دست بردارند و بجای رشوه از راههای مشروعی که خدای متعال قرار داده کسب روزی کنند که قرآن کریم می فرماید: « وَمَن یَتَّقِ اللَّهَ یَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا * وَیَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لَا یَحْتَسِبُ وَمَن یَتَوَکَّلْ عَلَی اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِکُلِّ شَیْءٍ قَدْرًا» (طلاق 2-3).

یعنی: و هر کس تقوای الهی پیشه کند، خداوند راه نجاتی برای او فراهم می‏کند، و او را از جایی که گمان ندارد روزی می‏دهد؛ و هر کس بر خدا توکّل کند، کفایت امرش را می‏کند؛ خداوند فرمان خود را به انجام می‏رساند؛ و خدا برای هر چیزی اندازه‏ای قرار داده است.

بر علمای افغانستان لازم است که مردم را از گناه رشوه دادن و رشوه خواری آگاه سازند، و یا این آفت و گناه مبازه نمایند. خداوند متعال یهودیان را سرزنش می کند و این کارشان که مال حرام می خورند را زشت و قبیح می شمارند و می فرماید: « وَتَرَی کَثِیرًا مِّنْهُمْ یُسَارِعُونَ فِی الإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَأَکْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ مَا کَانُواْ یَعْمَلُونَ * لَوْلاَ یَنْهَاهُمُ الرَّبَّانِیُّونَ وَالأَحْبَارُ عَن قَوْلِهِمُ الإِثْمَ وَأَکْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ مَا کَانُواْ یَصْنَعُونَ». (مائده:63-62).

یعنی: بسیاری از آنها را بنگری که در گناه و ستمکاری و خوردن حرام می شتابند بسیار بد کاری را پیشه خود نمودند. اگر علما و روحانیون، آنها را از گفتار زشت و خوردن حرام باز ندارند کاری بسیار زشت است.

به فتوای (2113) مراجعه کنید.

 

والله اعلم

وصلی الله علی نبینا محمد وعلی اله وصحبه وسلم

سایت جامع فتاوای اهل سنت و جماعت

IslamPP.Com