وبلاگ اختصاصی اهل سنت و جماعت

حکم حجاب و اهمیت آن

الحمدلله،

در ابتدای اسلام حجاب بر زن فرض نبود، و زن صورت و دستهایش را نزد مردان برهنه می گذاشت، سپس خداوند حجاب را بر زن فرض نمود. تا اینگونه زن را از نگاهِ بیگانگان مصون بدارد و زن سبب وسوسه ی مردان نگردد.

 چنان که الله تعالی می فرماید: «وَإِذَا سَأَلْتُمُوهُنَّ مَتَاعًا فَاسْأَلُوهُنَّ مِنْ وَرَاءِ حِجَابٍ ذَلِکُمْ أَطْهَرُ لِقُلُوبِکُمْ وَقُلُوبِهِنَّ» [الأحزاب-53]« و چون از زنان پیامبر متاعی خواهید، آن را از آن سوی پرده بطلبید. این برای دلهایتان و دلهای آنان پاکیزه تر است. »

 آیهء مذکور گر چه در مورد همسران پیامبرصَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ نازل شده است؛ اما مقصود از آن همسران پیامبرصَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ و نیز دیگر زن ها می باشد، چون علت ذکر شده و معنای موجود در آن عمومیت دارد.

 خداوند متعال می فرماید: « وَقَرْنَ فِی بُیُوتِکُنَّ وَلَا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجَاهِلِیَّةِ الْأُولَی وَأَقِمْنَ الصَّلَاةَ وَآَتِینَ الزَّکَاةَ وَأَطِعْنَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ» [الأحزاب-33]« و در خانه های خود بمانید و چون زینت نمایی [عصر] جاهلیت پیشین زینت ننمایید و نماز بر پای دارید و زکات بپردازید و از خداوند و رسولش فرمان برید. »

 این آیه به اجماع هم شامل زنان پیامبرصَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ می شود؛ چنان که خداوند در سوره احزاب می فرماید:« یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ قُلْ لِأَزْوَاجِکَ وَبَنَاتِکَ وَنِسَاءِ الْمُؤْمِنِینَ یُدْنِینَ عَلَیْهِنَّ مِنْ جَلَابِیبِهِنَّ ذَلِکَ أَدْنَی أَنْ یُعْرَفْنَ فَلَا یُؤْذَیْنَ وَکَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِیمًا (59)»[الأحزاب] « ای پیامبر، به زنانت و دخترانت و زنان مؤمنان بگو: روسریهایشان را بر خود فرو پوشند. این نزدیکتر است و به آنکه شناخته شوند، و آزار نبینند. و خداوند آمرزنده مهربان است (59)»

 همچنین خداوند در این باره دو آیه دیگر در سوره نور نازل کرده است: « قُلْ لِلْمُؤْمِنِینَ یَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ وَیَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ ذَلِکَ أَزْکَی لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ خَبِیرٌ بِمَا یَصْنَعُونَ (30) وَقُلْ لِلْمُؤْمِنَاتِ یَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصَارِهِنَّ وَیَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ وَلَا یُبْدِینَ زِینَتَهُنَّ إِلَّا مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَلْیَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَی جُیُوبِهِنَّ وَلَا یُبْدِینَ زِینَتَهُنَّ إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ أَوْ آَبَائِهِنَّ أَوْ آَبَاءِ بُعُولَتِهِنَّ أَوْ أَبْنَائِهِنَّ أَوْ أَبْنَاءِ بُعُولَتِهِنَّ أَوْ إِخْوَانِهِنَّ أَوْ بَنِی إِخْوَانِهِنَّ أَوْ بَنِی أَخَوَاتِهِنَّ أَوْ نِسَائِهِنَّ أَوْ مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُهُنَّ أَوِ التَّابِعِینَ غَیْرِ أُولِی الْإِرْبَةِ مِنَ الرِّجَالِ أَوِ الطِّفْلِ الَّذِینَ لَمْ یَظْهَرُوا عَلَی عَوْرَاتِ النِّسَاءِ وَلَا یَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ لِیُعْلَمَ مَا یُخْفِینَ مِنْ زِینَتِهِنَّ وَتُوبُوا إِلَی اللَّهِ جَمِیعًا أَیُّهَا الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ (31)» [النور]

«به مردان مؤمن بگو که چشمانشان را [از دیدن نامحرم ] فرو پوشند و پاکدامنی ورزند. این برایشان پاکیزه تر است. بی گمان خداوند از آنچه می کنند با خبر است (30) و به زنان مؤمن بگو: چشمانشان را [از نگریستن به نامحرم ] فرو پوشند و پاکدامنی ورزند و زینت خود را آشکار نکنند مگر آنچه از آن که آشکار است و باید که روسری هایشان را بر گریبانهایشان فروگذارند و زینت خود را آشکار نسازند مگر بر شوهرشان یا پدرانشان یا پدران شوهرشان یا پسرانشان یا پسران شوهرشان یا برادرانشان یا پسران برادرانشان یا پسران خواهرانشان یا زنان [هم آیین ] شان یا ملک یمینهایشان یا مردان بی رغبت [به زنان ] که پیرو شمایند یا کودکانی که بر شرمگاه زنان اطّلاع نیافته اند. و نباید [زمین ] را با پاهایشان بکوبند تا آنچه از زینتشان را که نهان می داشتند، آشکار شود. و ای مؤمنان، همگی، به [درگاه ] خداوند توبه کنید. باشد که رستگار شوید (31)»

 کلمه «بعولۀ» یعنی همسران.«زینۀ» یعنی زیبایی ها و آنچه سبب فتنه می گردد.

(إِلَّا مَا ظَهَرَ مِنهَا) منظور از آن طبق صحیح ترین قول، لباس ها است، چنان که صحابی بزرگوار عبدالله بن مسعودرَضِیَ اللَّهُ عَنْهُ گفته است، چون خداوند متعال می فرماید: «وَالْقَوَاعِدُ مِنَ النِّسَاءِ اللَّاتِی لَا یَرْجُونَ نِکَاحًا فَلَیْسَ عَلَیْهِنَّ جُنَاحٌ أَنْ یَضَعْنَ ثِیَابَهُنَّ غَیْرَ مُتَبَرِّجَاتٍ بِزِینَةٍ وَأَنْ یَسْتَعْفِفْنَ خَیْرٌ لَهُنَّ وَاللَّهُ سَمِیعٌ عَلِیمٌ (60)» [النور]

«و [نیز] زنان یائسه ای که امید ازدواج ندارند. بر آنان گناهی نیست از آن که لباسهایشان را در حالی فرو نهند که زینتی آشکار نکنند. و این که پاکدامنی ورزند برایشان بهتر است و خداوند شنوای داناست (60)»    

این آیه بر این دلالت می نماید که واجب است زنان چهره و دست ها و تمام بدنشان را از نگاه نا محرمان بپوشانند؛ زیرا خداوند متعال به پیرزنان اگر زینت خویش را آشکار نکنند، اجازه داده است که اگر لباسهای خود را از قبیل: روسری بیرون بیاورند و چهره هایشان را ظاهر نمایند، چون خطری برای ابتلای آنان به فتنه وجود ندارد. بنابراین اگر این پیرزنان  از کار افتاده ای که امید ازدواج ندارند، چنانچه لباسهایشان را فرو نهند، گناهی بر  آنان نیست.

 از این مشخص می شود که زنان جوان، باید حجاب کنند و اگر آن را ترک نمایند گناهکار می شوند. همچنین پیرزنان اگر زینت خود را آشکار کنند باید حجاب کنند چون سبب فتنه می شوند. سپس خداوند در آخر این آیه می فرماید: از نظر عفت و پاکدامنی برای پیرزنانی که زینت را آشکار نمی کنند بهتر است، چون آنها از فتنه، بهتر در امان می شوند.

 از عائشه و خواهرش اسماء رضی الله عنهما روایتی هست که بر این دلالت می نماید که زن باید چهره اش را از بیگانگان بپوشاند؛ حتّی اگر در حال احرام باشد. چنان که در صحیحین از عائشه رضی الله عنها روایتی آمده که بر این دلالت می نماید که در ابتدای اسلام زنان چهره هایشان را نمی پوشاندند که با آیه حجاب، منسوخ شد. صحیح البخاری (1618، 2661، 4483، 4796 ،5166 ،5239)،و مسلم (1428،1445، 2170، 2770 ).   

شما با مطالبی که گذشت خواهی دانست که حجابِ زن، امری قدیمی از دوران پیامبرصَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ است که خداوند آن را فرض نموده و ربطی به حکومت ترک ها ندارد.

 اما این که زنان در بسیاری از کارها در عهد پیامبرصَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ با مردان مشارکت می کرده اند، مانند: معالجهء زخمی ها، آب دادن به مجروحین در جهاد و امثال آن، درست است، اما آنها این کارها را همراه با رعایت حجاب و عفت و دوری از اسباب شک و فتنه این کارها را انجام می داده اند.

 چنان که ام سلیم رضی الله عنها می گوید: ما همراه پیامبرصَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ وَسَلَّمَ به جنگ می رفتیم، و به مجروحین آب می دادیم، و آب حمل می کردیم، و بیماران را مداوا می نمودیم. «صحیح مسلم» (1810)

 کار زنان آن زمان اینگونه بوده است، نه به گونه ای که امروزه در بیساری از کشورهای اسلامی زن و مرد در کنار یکدیگر در محل کار قرار دارند و زنان آرایش شده و بی حجاب می باشند، که این امر منجر به فساد و از هم پاشیدن خانواده ها و فاسد شدن جامعه گردیده است. و لا حول و لا قوۀ إلا بالله العلی العظیم،

 

والسلام علیکم و رحمۀ الله و برکاته.

الشیخ ابن باز- مجموع فتاوی و مقالات متنوعۀ(3/354)

 

IslamPP.Com